barbie backpack

Ooit riep ik naar mijn moeder: “Ik snap niet dat mensen dat leuk kunnen vinden, reizen met zo’n zware rugtas. En dan ook nog in die vieze hostels zeker, niets voor mij!”. Mijn moeder vond het een hele opluchting, want m’n ouders hadden me niet voor niets altijd meegenomen op luxe ski-vakanties, tripjes naar New York, een huis in Spanje en iedere Koninginnedag + aansluitende meivakantie naar een Club Med resort in een warm land. Nee, ik was (en ben) van kleins af aan ‘een Barbie’, mijn moeder noemt me zelfs ‘Bar’ en daar hoorde geen vakanties bij met bergwandelingen, gekke gerechten of niet-Westerse landen.

Meisje-meisje
Tot ik langzaam veranderde. Vroeger was ik een meisje-meisje dat zelfs nog in het vliegtuig stiekem (het schijnt niet te mogen) haar nagels zat te lakken. Maar sinds mijn achttiende werd dat steeds minder. Ik ging op mezelf wonen, beulde met drie, soms vier banen tegelijk, ging drie keer per week de stad in, kreeg macho-lovers, viel keihard en stond daarna weer sterker op. Hoe onafhankelijker ik werd, hoe beter ik me voelde en toen ik begon met hardlopen en daarna met fitness ging het helemaal hard; het meisje-meisje is er uit. Natuurlijk lak ik mijn nagels nog, loop ik nog wel eens op hakken en ik smeer ’s ochtends in 10 minuten nog verbazend wat make-up op, maar hysterische meisjes, gechiechel en ‘tutten’; daar ben ik allergisch voor.

Het fijnst voel ik me op mijn Nikes, met een mooie jeans en een Zoe Karssen T-shirt. M’n haar laat ik steeds donkerder worden om van die Barbie-uitstraling af te komen en ik voel me door al het sporten en gezond eten fitter dan ooit. Natuurlijk heb ik nog wel eens mijn vrouwelijk gestruggel, onzekerheden en soms zelfs gezeur, maar over het algemeen gezegd kun je wel zeggen dat ik ‘stoer’ ben. Wie had dat ooit gedacht?

foto kopie

Thailand
Mama zeker niet. En toen ik begon over ‘de wereld zien’ en ‘reizen’ snapten mijn ouders daar ook weinig van. Gevaarlijk, vies en ‘waarom dan’ waren de eerste reacties. Ik wilde ook nog eens het liefst alleen. Met een rugzak. Om mijn ouders (en oke, stiekem ook mezelf) tegemoet te komen, koos ik voor mijn eerste reis een ‘korte’ periode van 1 maand en het veiligste backpack-land: Thailand. Na mijn beslissing werd mijn broer ook enthousiast en besloot hij mee te gaan. Tot grote opluchting van mijn toch wel bezorgde ouders.

Barbie & een backpack
En nu zijn we drie maanden verder. Vandaag over precies een maand (2 januari) stap ik met mijn broer in het vliegtuig en vertrekken we voor één dag naar Dubai. Vervolgens vliegen we door naar Bangkok waarna we doorreizen naar het noorden van Thailand en daarna naar het zuiden. De backpacks zijn gekocht, opdrachtgevers zijn op de hoogte gesteld en de eerste inenting is binnen. Behalve veel van de natuur te bekijken, willen we ook chillen en kickboxen (Thai boxen lijkt er vrij veel op en kun je daar overal doen). Ik heb de adressen voor glutenvrije, veganistische en vegetarische restaurantjes genoteerd en mijn zonnebrandfles ligt al klaar. Gelukkig heeft mijn broer dezelfde instelling als ik wat eten en sporten betreft, wat dat gebied moet het dus goedkomen. En zo niet? Dan hebben we afgesproken een Expeditie Robinson proef te doen en de verliezer naar de mangrove te sturen.

Natuurlijk ga ik op WorkThatEs.nl over mijn reis schrijven. Geen suffe WaarBenJij-blog (alhoewel, ik heb aan die van anderen best veel gehad), maar gewoon hierzo. Ik zal schrijven over mijn ervaring als ‘Barbie & een backpack’, maar ook over het eten daar en of het me lukt daar nog genoeg te sporten. Voor mij is alles nieuw; Azië, die rugzak en ik ben zelfs nog nooit een maand uit Nederland geweest. Dit is het eerste stukje over de reis, de tweede komt online op de dag van vertrek. Mocht je dus nog vragen hebben of benieuwd zijn naar dingen; vraag vooral!