Heb je wel eens van FOMO gehoord? Fear of missing out. Dat gaat dus over de angst die je voelt wanneer je iets leuks denkt te missen. Dat gaat niet alleen om fysieke events, maar ook over 24/7 op je telefoon kijken. We zijn allemaal gewend aan social media en je Facebook tijdlijn checken is net zo normaal als naar de wc gaan. Maar nu is er iets nieuws in opkomst, waar ik mezelf erg in herken: JOMO: joy of missing out.

Rust
Mijn vriendin Raquel dacht direct aan mij in deze term en wees me er op. Zonder dat ik het door heb gehad, ben ik de laatste tijd heel erg team jomo: ik kies er bewust voor om wat vaker disconnected te zijn. Ik wil steeds vaker een paar uur per dag ‘met rust gelaten worden’. Het begon met mijn telefoon die ik eerst om 21u van internet ontdeed. Daarna ging ik vijf dagen naar Spanje waar ik mijn telefoon helemaal niet op wifi aansloot en tegenwoordig zet ik (als ik thuis ben) mijn telefoon vaak om 20u al offline: tijd voor mezelf.

Non-stop online
Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar de hele dag krijg ik mails, snapchats, Facebook-berichten en ga zo maar door. Begrijp me niet verkeerd, ik ben echt dól op social media. Het is heerlijk dat Spotify afspeellijsten aanbiedt die afgestemd zijn op mijn stemming of smaak, het is enorm vermakelijk om alle vlogs van influencers te bekijken en ik word nog steeds heel graag wakker met mijn Instagram feed. Maar ik word er steeds bewuster van dat we de hele dag superveel prikkels van smartphones krijgen. Ik kom bijna niet meer aan een boek lezen toe en onder het koken sta ik constant appjes van die dag te beantwoorden: zo ben je eigenlijk nergens met je volle aandacht bij.

Vraagtekens
Het lukt me onwijs goed om te minderen en ik merk dat ook mijn vriend er op begint te letten. Vaak lagen we samen in bed op onze telefoons te spelen voor we gingen slapen en zelfs tijdens het tv kijken zit ik vaak nog te klooien met mijn iPhone, bizar toch? Wat nog bizarder is: de reactie van mensen nu. Er zijn heel veel mensen die zich laten inspireren, mij gelijk geven en ook minder connected proberen te zijn, maar er is ook een andere reactie. Als ik niet binnen 24u op een appje reageer krijg ik vraagtekens gestuurd, ‘hello’ of ik word wer wakker met 20 app berichten van familie of vriendinnen waardoor ik ’s ochtends direct weer een uur met mijn telefoon bezig ben. Het is nu eigenlijk niet meer FOMO of JOMO: mensen lijden aan FOA: Fear of abandonment. Iedereen wordt maar verplicht verjaardagen op Facebook bij te houden, zo snel mogelijk te antwoorden op appjes of te reply’en op een e-mail. En waarom is dat? Eigen onzekerheid? Gewenning? Tijd om te disconnecten jongens: welkom bij team JOMO.