Zwangerschapsupdate: mijn eerste trimester

Omdat niet iedereen mijn vlogs kijkt, lijkt het me leuk om soms wat in tekst te delen over mijn zwangerschap. Dus laten we beginnen bij het begin; het eerste trimester.

Deze eerste 13 weken zouden het snelst moeten gaan, want je krijgt er vier cadeau. Op de dag dat je ongesteld zou moeten worden en dus vaak de test doet, ben je ‘al’ vier weken zwanger. Ik deed precies die dag de test, omdat ik ‘even voor de zekerheid’ wilde weten of ik zwanger was in verband met een feestweekend in Frankrijk. En toen verscheen daar ineens een licht streepje… En die 9 weken daarna duurde een eeuwigheid.

Ik had ooit verwacht dat ik huilend van geluk mijn vriend in de armen zou vallen en dat we samen door de kamer zouden dansen en springen van blijdschap, maar ik was vooral in shock. Minor detail: ik zat op een openbaar toilet in een kasteel (met 82 mensen) in Frankrijk, het was 6.15u ’s ochtends en mijn vriend lag net drie uurtjes met een enorme bierwalm in bed. Dus al trillend van de zenuwen -het zou kunnen dat ik zelfs ben vergeten het toilet door te trekken- liep ik terug naar onze kamer, waar ik met veel moeite mijn vriend wakker kreeg. Die snapte er weinig van, was wel blij, maar net als ik ook in shock. Ten eerste lag ons pasgeboren (25,5 week, prematuur) neefje in kritieke toestand in het ziekenhuis en ten tweede, wij hadden één voorzichtige poging gedaan en ik ging er vanuit dat ik door mijn hormoonproblemen (endometriose, hormonale acne, lange cyclus) niet makkelijk zwanger zou kunnen worden.
Dat weekend voelde ik me lichamelijk intens slecht. Ik was misselijk, had nergens trek in, mijn hoofd knalde uit elkaar van de hoofdpijn en nu was ik ook nog eens in de war. Blij, verbaasd en vol ongeloof eigenlijk. Maar we moesten onze monden dichthouden.

eerste trimester geheim houden23 juni, Frankrijk. Op naar het feestje ’s avonds! Hier wisten we het net een paar uurtjes

En dat geheim houden, duurde en duurde maar. Na dat weekend moesten we afscheid gaan nemen van ons neefje Daan, in de wetenschap dat zijn neefje of nichtje in mijn buik groeide. Het leven is zo ongelooflijk oneerlijk. De week daarop namen we weer afscheid tijdens de mooie, maar intens verdrietige uitvaart. Tussendoor (met 6 weken) dacht ik een miskraam te hebben, omdat ik een flinke plas bloed verloor ’s ochtends. Gelukkig zagen we die middag dat er hartactiviteit was. En toen was eindelijk het moment daar: ik kon het met zeven weken face to face aan mijn moeder vertellen. Wat een enorme opluchting! Daarna kwam ook de familie van Friso aan bod, die nog amper de uitvaart van Daan achter de kiezen hadden en daarna ook onze beste vrienden. En dan na twaalf weken, bijna dertien weken, kon ik het hoge woord er op mijn werk uitgooien. Maar daarover later meer!

Dat eerste trimester had ik me heel anders voorgesteld. Los van de klachten in Frankrijk heb ik lichamelijk gelukkig helemaal geen last gehad. Ik had soms wat bandenpijn, mijn borsten waren gevoelig en ik had zin in zout eten, maar overgeven of ochtendmisselijkheid is er gelukkig niet geweest! Achteraf gezien heb ik ook niet aangevoeld dat ik zwanger was. Wel dacht ik een week voor de positieve test de innesteling te voelen (kleine speldenprikjes), maar ik mocht dat van mezelf eigenlijk niet denken, hopen of voelen…

Leave A Comment